نفس نفس ترانه ام ... به عشقت آشیانه ام ... تو همنشین خانه ای ... به بوسه ای نفس بگیر .... به لطف مهربانی ات ... فدا کنم جوانی ام ... شوم چو پله ای عمود ... به آسمان تو پر بگیر ... زمانه بال و پر دهد ... به سینه ات سپر دهد ... و من همان دو پله ام ... که مانده خانه ای اسیر ... گذشته های دور من ... شکوه پر غرور من ... نشسته گوشه ای به خاک .... شکسته ام از این کویر ... به خنده های بی سبب....سوال من شود طلب ... جوانه می زند دلت ... صدا زنی مرا چو پیر ... مرا نه خواهرت بخوان ... نه جای مادرت نشان... جدا کن این بهانه را ... به لطف تو شدم فقیر ... روم ز چشمت آشکار ... به طعنه ات شوم شکار ... تو هم رها کن این قفس .... رضایتت ز من بگیر ... به هر دری که می روی .... دگر مگو ز نام من ... بگو که او خودش شکست ... چو برگ زرد بی مسیر ... رضا

دلی پر دارم از دنیا ... از این ساحل از این دریا ... کلاهی بر سرم دارم ... ز امید پسین فردا .... همه تار و همه پودش ... به رنگ آبی گلها .... تمام جنسش از دل بود ... خودم بافیده ام آنرا ... درونش دختری زیبا ... نشسته شکل یک رویا... امان از این همه رویا... امان از حسرت دریا ... درون سینه ام تنگ است ... به اشکی دیده ام بند است ... خدا را کی کنم باور ... که عمری داده بر سودا... گمانم وقت آن گشته ... کلاهم را دهم بر باد ... روم سویی که تاریک است .... به دور از فکر فرداها .... من از دریا سکوتش را .... از آن فردا هبوطش را ... کشیدم از دلم بیرون ... گذر کردم به طوفانها ... رضایت میدهم امشب ... که فردا هم شود فردا ... رضا

دلم دریا شده ،، طوفانیش کن .... بیا این خانه را ،، ویرانیش کن ... مرا از کلبه ی ویران مترسان... در آنجا مانده مشتی نام بی جان .... بیا بر من بزن تا زنده هستم .... بزن تا گم شوم در آنچه هستم ... بیا امشب گناهی تازه سازیم ... جوانی را فدای باده سازیم .... به هر کو میرسی غم را سوا کن .... خیانتهای عاشق را رها کن .... همه غمها بیاور بر سر من .... جدایی را بزن بر پیکر من .... بیا از سینه ام سنگی بسازیم .... چراغ روشنی را تیره سازیم ... بیا بر عهد این دوران بخندیم .... به درب سینه ها قفلی ببندیم .... بیا با سوز خود سازی بسازیم ... به بد بختی قماری تازه بازیم .... بیا طوفان که صبرم گشته طوفان .... ندارم طاقت بودن به سامان .... بیا با هم به سوی مرگ تازیم .... میان مردگان بر خود بنازیم .... رضا

باورم نیست که دیگر نشود دیدن تو .... به کناری برود آن همه بوییدن تو ... شاید آنروز که با گفتن من برگردی .... جسدی باشم و ذکری بشود بر لب تو .... این همه درد که بر این دل ما می بارد .... قطره ای می شود و بارد به لبان تر تو ... این هم از درد من و حرف که ماند بسیار ... روزها می رود و دل شود آکنده ی تو .... شهریارا تو اگر خاطر ما را به سبویی دادی .... ما به عمری شکنیم بغض پراکنده ی تو ....قسمت از دست من و دامن تو دور نبود .... ای عجب از اثر زهر جدا بودن تو ... من رضا میشوم اما تو نکن باور من ... تا ابد می رود از دل من شعر گوهر باری تو... رضا

گریه چون مرگ بر این خانه نشست.... بغض خاموشی ما هم بشکست ... صحبت از تلخی دیروز که شد ... آنچه باید نشود حال بشد ... گفت با دیده که من رفتنی ام .... با تو چون مهر دل ناتنی ام .... نه تو را میطلبم از بهر صفا .... نه مرا یاد کن از مهر و وفا... هر چه بود از دل ما رخت ببست ... باورش کردم و مفقود شدم ... رفتم و از دل او دور شدم .... شاید از رفتنم او شاد شود ... با جدا گشتنم آباد شود .... میروم تا بنشینم به کنار ... میشوم بر نظرش چون سگ هار ... میزنم سنگ به هر تیر بلند .... میشوم زهر میان دو سه قند ... دگر از مستی و این باده چه سود .... میزنم مهر بر آتش و دود ... هیزم سوخته را راه کجاست ... مرغ پر کنده کجا یاد خداست ...